در خزان

گاهی آدم‌ها را از دور می‌بینی و فکر می‌کنی همه چیزشان مرتب است؛ لبخند دارند، زندگی دارند، ادامه می‌دهند…
اما هیچ‌کس نمی‌داند پشت آن لبخندها چه سکوت‌هایی پنهان شده. بعضی شب‌ها دل آدم بی‌دلیل سنگین می‌شود. نه حرفی برای گفتن می‌ماند، نه حتی اشکی برای ریختن. فقط یک حس مبهم… انگار چیزی گم شده، اما نمی‌دانی دقیقاً چه. ما یاد گرفته‌ایم قوی باشیم، ادامه بدهیم، به کسی نگوییم که خسته‌ایم.
اما حقیقت این است که آدم‌ها همیشه قوی نیستند؛ بعضی وقت‌ها فقط دارند خودشان را نگه می‌دارند که نریزند. و عجیب‌ترین بخشش این است که همین لحظه‌های ساکت و بی‌صدا، بیشتر از هر چیزی در ذهن می‌مانند. شاید لازم نباشد همیشه همه چیز را توضیح بدهیم.
گاهی فقط باید پذیرفت بعضی احساس‌ها قرار نیست حل شوند، فقط باید فهمیده شوند.

و همین کافی است.

تو نه غمی ببارمت نه نامه ای بخوانمت
نه این که دوست بدانمت بگو که هستی
نه از دلم برانمت نه از دلی ستانمت
نه پشت سر گذارمت بگو که هستی

نسخه‌ای از خودم را به تو سپردم که هیچ ‌کس هرگز آن را ندیده بود؛
گوشه‌ای پنهان از روحم که حتی از خودم هم دریغ می‌کردم. نمی‌دانم چرا تو را انتخاب کردم، چرا میان این‌همه چهره‌ی عبوری فقط تو را باور کردم. با تو طوری رفتار کردم که هرگز با کسی نکرده بودم، انگار تو با تمام دنیا فرق داشتی. و شاید واقعاً فرق داشتی،
یا شاید این فقط من بودم
که نیاز داشتم چنین باوری داشته باشم.

ولی برای تو دلی را به دریا زدم که از دریا میترسید.

تو را

چه کسی اسرافت می کند

در حالی که من

به ذره ذره تو

محتاجم ...

نمی‌دانی
چقدر ذوقم را نسبت به تو پنهان می‌کنم
تا عادی و معمولی به نظر برسم.

نمی‌دانی چقدر حالم خوب می‌شود
وقتی تصور می‌کنم
میانِ قلبت نشسته‌ام.

نمی‌دانی یک حرفِ تو
چگونه می‌تواند روزم را بسازد؛
وگرنه آن‌قدر نامهربان نیستی
که مرا نادیده بگیری.

نمی دانی

آدم‌ها خانه نیستند، هرگز هم نخواهند بود.

آدم‌ها مثل رودخانه‌اند، همیشه در حال تغییر، همیشه در جریان.

آن‌ها با خود هر چیزی را که درونشان بگذاری، خواهند برد و ناپدید می‌کنند. پس دل بستن به آن‌ها، مثل ساختن خانه روی آب است؛

زیبا، اما ناپایدار.

گاهی می‌آیند، آرامت می‌کنند،

و گاهی بی‌خبر می‌روند و تو را با موجی از خاطره تنها می‌گذارند.

🍂
بپرس دوستم داری؟
بگذار بگویم من؟
شما را؟
به جا نمی آورم!
ولی...شما چقدر زیبایید!
به فنجان قهوه ای دعوتتان کنم؟
لبخند بزن
بگو با کمال میل
بیا دوباره برای اولین بار ببینمت!
در همان دیدار دلت را ببرم
بگذار اولین دوستت دارم را دوباره بگویم!
باز هم عاشقت شوم!

آشنايى با تو مثل اين بود كه يه آهنگ رو براى اولين بار گوش بدم

وهمون لحظه بفهمم قراره آهنگ مورد علاقه م بشه.

قسم به حقارت واژه و شکوه سکوت
که گاهی شرح حال آدمی ممکن نیست

سپس به همان چیزی که بودم برگشتم:
یک سکوت طولانی،اجتناب از گفتگو
و میل به تنهایی.

چرا عشق تو را از خودم دریغ میکنم، وقتی که شاید همین عشق ممنوعه تو تنها مرهمِ جانِ ویرانهٔ من است.

در آرزوى يك كلبه، انقدر دور كه ندانم در جهان چه مى گذرد ..

حرفى از عشق نزن

بگذار دوست بمانيم

عشق همه چیز را خراب ميكند...

من جهان دیگری دارم

به نام تو.

در واقع تو توقع منو از آدما بالا بردى؛

چون يک ورژن دیگه از درک كردن، امن بودن و پناه بودن رو نشونم دادى .

دلم براى هر چیزی كه نشد باهات تجربه كنم تنگ ميشه...

بدرود عزيز قلبم

من آن هنگام كه روح زخمى مرا بوسيدى،

آدمى دیگر شدم...

در دوست داشتن تو

خودم رِا

خيلى رنجاندم ...

و در آخر برایش نوشتم :
اما عزیز قلبم؛
اگر چه عشق برای ما هیچ سرانجامی نداشت!
اما از تو بابت روزهایی که حس کردم عمیقاً زنده‌ام،
ممنونم.❤️

بعد از من...

چیزهایی را که دوستشان دارم از یاد نبر

شعر را

باران را

ماه را

موسیقی را

خودت را خودت را خودت را...

همه چیز در آخرین آدمی خلاصه می‌شود که در تنگنای شب به یاد می‌آورید؛ قلب شما آنجاست.

دلگیرم از این شهر سرد
این کوچه های بی عبور
وقتی به من فکر می کنی
حس می کنم از راه دور

من گمان می‌کنم هر کسی
در ته دلش یک باغی دارد
که پناهگاه اوست.

هیچ کس از آنجا خبر ندارد
و کلیدش فقط در دست صاحبش است.

آنجا آدم هر تصور ممنوعی
که دلش می‌خواهد می‌کند.

عشق‌های محال،
هر آرزوی ناممکن،
هر خواب و خیال خوش
و هر چیز ناشدنی، آنجا شدنی است؛

یک بهشت‌

یا شاید جهنم خودمانی و صمیمی که هر کس برای خودش دارد.

این باغ اندرونی چه بسا
از دید باغبانش هم پنهان است،

اما بالاخره یک روزی و یک جوری
آن را کشف می‌کند.

چقدر زیباست کسی را دوست بداریم،

نه برای نیاز،

نه از روی اجبار،

و نه از روی تنهایی،

فقط برای اینکه ارزشش را دارد.✨

من همانم که شروعش کردی
نکند دل بکنی
دل ندهی
بی سر و سامان بشوم...

تو

نه دوری تا انتظارت کشم

و نه نزدیکی، تا دیدارت كنم

و نه از آن منی،

تا قلب‌ام آرام گیرد

و نه من، محروم از توام

تا فراموش‌ات کنم

تو در میانه‌ی همه چیزی...

و ...

شايد يك روز

از خواب برخاستيم

وتمام روياها يمان را زندگی كرديم.

من

احتمال اينكه تودوستم بدارى را،

دوست داشتم...

و‌منی که میان دردهایم

تو را درمان دیدم